Varanasi, pagina 1 van 4

Varanasi

Als je met de nachttrein van Agra naar Varanasi reist, moet je ruim van te voren reserveren. Verder is het aan te bevelen te checken wat voor trein je nu precies gereserveerd hebt. Ik was ervan overtuigd dat de trein circa 8 uur nodig zou hebben om de 600 kilometer naar Varanasi te overbruggen, maar helaas, toen we met grote spoed (en met groot enthousiasme) de trein wilden verlaten toen hij na ongeveerd 8 uur inderdaad lang stil stond (sommige Indiërs knikken altijd ja als je wat vraagt...), kwamen we tot de ontdekking dat we nog niet eens halverwege waren! Toen ik een uur later eindelijk een bordje kon lezen, kwam ik tot de ontdekking dat we in Faizabur waren, dit ligt midden in Uttar Pradesh en zou meer op onze weg liggen als we al naar Nepal onderweg waren dan nu, Varanasi ligt een heel stuk zuidelijker. Uiteindelijk duurde de reis maar liefst 17 uur, dus twee maal langer dan verwacht!

Maar deze reis gaf me de kans mijn eigen ervaring met apen op te bouwen. Tenslotte - het was al na twaalven terwijl we gedacht hadden de trein om 7 uur 's ochtends te kunnen verlaten - besloten we dat we toch beter wat te eten konden kopen, al zag alles er nogal verdacht uit. Dus bestelde Jacques overmoedig een sandwich bij één van de ladingen verkopers die bij elke stop de trein overspoelden met thee (eindeloos: 'Chai, Chai...'), coca cola, etenswaren enzovoort. Hij kreeg niet precies sandwiches, maar na 2 uur wachten op het station gevolgd door 13 uur in deze trein waren we niet zo kieskeurig meer. We stonden stil op een station waar heel wat apen leefden, heel leuk om hun capriolen te zien. Tenminste, dat vond ik leuk totdat één van hen met een zeer stiekeme, snelle beweging mijn sandwich of wat het dan was inpikte - hij was duidelijk in het geheel niet kieskeurig. Het ene moment zat ik hem nog van een naar mijn idee zeer veilige afstand te bewonderen en het volgende had hij zijn arm door de spijlen gestoken en vloog er vandoor met mijn eten! Ik was toch wel geschrokken, maar de rest van de trein vond het zeer amusant, inclusief Jacques moet ik helaas zeggen...

Behalve apen liepen er ook koeien op de rails, en heus niet alleen in de kleinere stations! Natuurlijk was al deze afleiding ons zeer welkom, het uitzicht uit de trein was weinig afwisselend, steeds hetzelfde vlakke landschap, het leek wel wat op Holland! Maar, in maximaal vier uur reizen ben je sowieso uit Holland, en dit is bepaald niet het geval in India, dat net zo groot is als Europa (even in twee weekjes India doen...).

Na 17 uur rondhangen op harde, enorm stoffige banken kwamen we in Varanasi aan. We zagen helemaal grijs van het vuil en keken vol verbazing naar de meer ervaren reizigers (allen Indiaas), die met allerlei voorzorgsmaatregelen er in slaagden om vrijwel schoon uit de trein te komen! Het duurde wat langer dan normaal om een hotel te vinden, Varanasi was erg vol. Uiteindelijk vonden we een goed hotel met tuin, een beetje buiten het centrum. Onze autoriksja bestuurder had natuurlijk weer zijn eigen ideeën, maar inmiddels wisten we deze situatie goed aan te pakken. Een kwestie van voorbereiden: uit de LP van te voren drie hotels uitkiezen, telefoonnummers en adressen opschrijven, als het eerste hotel vol is en de andere hotels een eind verderop liggen even bellen en vooral niet luisteren naar alles wat je chauffeur behulpzaam vertelt. Helaas, maar dit werkt prima.

Na de enorme treinreis hadden we weinig energie om nog eens in het centrum een restaurant te zoeken, dus gingen we in ons hotel eten. Het restaurant was gehuisvest in een niet erg indrukwekkend gebouwtje dat loodrecht stond op het hoofdgebouw. De ruime tuin lag hiertussen. We bestelden bier, maar het duurde een half uur tot we het kregen. Navragen leerde ons dat het bier even ergens buiten het hotel gehaald moest worden. De ober die dit moest doen had weinig geluk, het begon namelijk keihard te regenen. Alle lichten in het hotel gingen uit, maar dit is zo standaard hier dat de betere hotels een eigen noodgenerator hebben. Zodoende hadden we nog een klein beetje licht. Na enige tijd ging het licht weer aan, maar het tegelijk aanslaan van alle airco's was duidelijk teveel voor het net. Dus ging al het licht weer uit. Dit herhaalde zich meerdere malen, zodat we vanuit het restaurant het hele hotel aan en uit zagen flitsen. Het leek wel een spookhotel uit een slechte horror film! Gedurende ons diner konden we blijven genieten van dit fenomeen, heel onderhoudend. In Agra hadden we al diverse problemen gehad met stroomstoringen, maar vanaf Varanasi werd het erger en erger.

Tenslotte kregen we ons bier, mazzel hoor, in deze heilige stad. De ober die het bier gehaald had manifesteerde zichzelf keer en keer waar we ook zaten voor onze neus in de volgende dagen, hoopvol vragend of hij nog een biertje kon serveren? Je kan alleen in hotels bier vinden, wijn is al helemaal onmogelijk. Een vergunning om alcohol te schenken was zeer prijzig en alleen al toestemming krijgen om zo'n vergunning te kopen was een dure grap, aangezien je allerlei mensen wat geld moest toeschuiven. India heeft helaas een nogal corrupt systeem. Mensen klagen er veel over, maar zijn kennelijk niet bij machte er iets aan te veranderen.